Afgelopen zondag 19 juli was het de dag van de grote Kunstmarkt in Haaksbergen.
De organisatie had het weer goed voor “mekaar”. Alles verliep vlotjes zoals: het aanmelden bij de ingang. Je kreeg daar de aanwijzing welk kraamnummer je had, een mooi boekwerk over de Kunstmarkt, een unieke sleutelhanger en niet te vergeten 2 koffiebonnen. Die koffie doet het ook altijd goed, want een kraam inrichten dat is ook voor velen nog veel werk, en dan is een “bakske koffie” altijd lekker.
Ik had het economisch goed bedacht, dacht ik. Vijf grote tekeningen van 100x 70cm, enkele kleinere van ongeveer 40x40xm, een serietje van 5 stuks 10x10cm en mijn boekjes: Hallo, hallo ik ben Filo.
Bij het inrichten heb ik toch een grote tekening teruggezet. De rest paste prima. Een rustige kraam, niet te veel, niet te weinig.
Het publiek liep af wat af en aan, eerst nog wat aarzelend, maar daarna werd het erg gezellig. Een dame met hond bleef staan en zag, met volle belangstelling, de kleine serie “herfst”. “Ik kom straks terug”, zei ze.
Het zijn meestal dit soort opmerkingen die je hoort op zo’n dag en dan zie je ze niet meer terug. Maar dit keer was het anders. Samen met haar vriend keerde ze terug naar de serie en jawel, de koop werd gesloten. Helemaal blij, beide partijen. En dat werd het begin van een super dag. Niet veel later staan er twee vrouwen, moeder en dochter bleek later, voor de kraam. Zij bekeken de tekening Scheepstouw heel aandachtig, eerst vanaf een afstandje, daarna ook werkelijk op neusafstand. Ze waren erg gecharmeerd van de tekening. (Overigens heb ik die dag heel veel complimenten gekregen over het tekenwerk, daar word ik dan weer blij en verlegen van.)
Zij vroegen nog naar de prijs, vonden dat ook wel terecht, maar liepen toch ook weer door: ”Ik wil er even over denken”.
Maar ook zij kwamen terug en van een afstand stonden ze het nog eens te bekijken.
Ik observeerde het schouwspel en zag dat ze tranen in de ogen kregen. Ze waren geëmotioneerd. “Ik ga het doen”, zei de dochter, “ik wil het kopen”.
“Weet je het zeker?” zeg ik. “Ja”.
“Weet je het echt zeker?” “Ja”, zei ze. Ik kon het nauwelijks geloven.
Om het verhaal kort(er) te maken: Ze betaalde, ik heb het in bubbelplastic hoes verpakt en, hup daar ging het “onder de arm” mee naar haar woonplaats in Dieren.
Ze gaat eerst nog de muur schilderen, dan hangt ze de tekening op, maakt een foto en stuurt die naar mij. Dat beloofde ze me nog.
Ik ben benieuwd hoe het in haar huis/appartement/studio of kamer straks aan de muur prijkt.
