De kat of wel Filo, de poes van de buren houdt me nog steeds bezig.
Niet dat ik kattentekeningen maak op dit moment, maar met de vraag waarom dat beest toch vaak bij ons in de tuin zit.
Nu las ik vanmorgen dat een poes of kat van geuren houdt, van struiken, van onverwachte plekjes en ja, die zijn er in onze tuin wel. Bij de buren dan niet? Zul je vragen. Tja, ook daar zijn struiken en bloemen, maar dat is een vrij strakke, rechthoekige tuin. Die van ons is verrassender, met kronkelende paadjes en verborgen hoekjes. Dat vindt de poes vast leuker. Het is maar net waar je van houdt. Van onverwachte dingen, wendingen, verrassingen of een strak uit gewerkt plan.
We hebben er in ieder geval veel plezier van, van de tuin en de kat.
Die tekeningen heb ik allemaal wel gebruikt in een aantal boekjes die in voorbereiding zijn. Maar ik laat het nog even liggen.
Inmiddels heeft iemand anders gevraagd of ik illustraties wil maken voor haar verhaal. Klinkt goed he: illustraties. Nou ja, tekeningetjes.
Dat is natuurlijk weer een nieuwe uitdaging. Tekeningen maken voor een ander, of voor een verhaal dat je niet zelf geschreven hebt.
Toen ik haar vroeg wat of welke stijl ze leuk vond, antwoordde ze: Marjolein Bastin. Oei, dacht ik, daar kan ik niet aan tippen. Dat heb ik ook gezegd. Maar ze vond mijn stijl van tekenen ook leuk. We hebben afgesproken dat ik een aantal ontwerpen zou maken en als het niet zou bevallen, tja dan zou ze iemand anders moeten vragen.
Maar tot nu toe gaat alles naar tevredenheid. We hebben regelmatig overleg, kijken wat leuk is of net iets anders kan. Het vordert gestaag.
Een “dummie” heb ik klaarliggen, dat gaan we volgende week bekijken en zo nodig aanpassen.
“Leuk, ge kunt moar erges druk méé zijn”, zeg ik.
Het doet me even aan vroegerrr, toen ik nog jong was. In de tijd dat we in Best woonden, had ik een vriendin Annemieke. Na drie jaar waren we alweer verhuisd, deze keer naar Tilburg. Maar in de zomervakantie mocht in logeren bij haar. Ik werd als tien- of elf jarige op de bus gezet vanuit Tilburg en moest in Best vlak bij het stadion uitstappen. De buschauffeur werd ingelicht. Zo ging dat in die tijd. Ik ben goed gearriveerd. Annemieke stond me op te wachten. Vermoeid van een gezellige dag gingen we ’s avonds slapen. Deze keer op de zolder in het logeerbed. In bed werd nog uitgebreid gekletst en plannen gemaakt voor de toekomst. Wat ga jij doen? Annemieke wilde graag een boek schrijven en stelde voor dat ik dan de tekeningen zou maken. Nou, is dat niet toevallig dan? Het is echter niet Annemieke die het verhaal nu geschreven heeft, maar haar naam is Anna. Een bijna goede voorspelling?
Mag ik nu handtekeningen uitdelen?, vraagt de filograaf.